Zofia Buda, córka leśniczego Tadeusza i Anny z domu Dzierzyńskiej, ur. 25 kwietnia 1922 roku w Hucisku Turzańskim, pow. Radziechów, woj. tarnopolskie. Wykształcenie średnie, urzędniczka. Przyjechała z rodziną (siostra Grażyna, brat Jerzy) do Kamienicy pod koniec 1944 roku. Od 1945 pracowała w Urzędzie Gminy Kamienica, od 1946 – urzędniczka, później planistka w tartaku w Kamienicy. Aresztowana 26 kwietnia 1951 za przynależność do Odwetu Górskiego – „nielegalnej organizacji mającej na celu obalenie przemocą obecnego ustroju Państwa Polskiego”. Jesienią 1951 roku przystąpienie do Odwetu Górskiego zaproponował jej kierownik tartaku Marian Kukawski, pseud. Krzywonos, na polecenie Zbigniewa Makusza-Woronicza, pseud. Montana, który później również rozmawiał z nią o tym osobiście. Podczas śledztwa konsekwentnie zeznawała, że nie wyraziła zgody na przystąpienie do organizacji. 2 maja 1951 roku wszczęto również śledztwo w sprawie przynależności Zofii Budy do Polskiej Armii Odwet. Z charakterystyk Urzędu Bezpieczeństwa jednoznacznie wynika, że oceniano Zofię Budę jako „osobę wrogo nastawioną do Polski Ludowej”, do ustroju komunistycznego oraz „utrzymującą systematyczne kontakty z osobami wywodzącymi się z AK, NZS i WiN i innymi organizacjami sanacyjnymi”. 28 września 1952 Wojskowy Sąd Wojewódzki w Krakowie skazuję Zofię Budę na 2 lata więzienia za niepoinformowanie odpowiednich organów o istnieniu Odwetu Górskiego w Kamienicy, pow. Limanowa. Przebywała w więzieniu na Montelupich w Krakowie. W maju 1953 roku została zwolniona z więzienia.